Από τα βάθη των αιώνων η ιστορία του ανθρώπου «φωτίζεται» απ’ το κερί της μέλισσας. Η χρήση του ήταν από πολύ παλιά διαδεδομένη σε πάμπολλες εφαρμογές και έτσι η προσπάθεια της συνολικής καταγραφής τους είναι ασφαλώς δύσκολη. Μπορούμε όμως εδώ να αναφέρουμε τις πιο σπουδαίες και χαρακτηριστικές ώστε να αποκτήσουμε αντίληψη του πόσο ισχυρός είναι ο δεσμός ανάμεσα στον άνθρωπο και στο κερί της μέλισσας

Ο πιο γνωστός Έλληνας κηροπλάστης είναι ο Δαίδαλος, ο οποίος στην προσπάθειά του να δραπετεύσει από την Κρήτη με τον γιο του Ίκαρο, χρησιμοποίησε για τη στήριξη των φτερών που είχε κατασκευάσει, κερί. Ο νεαρός όμως Ίκαρος πέταξε πολύ κοντά στον ήλιο, το κερί έλιωσε και έπεσε θύμα του ενθουσιασμού του.

Ο Βιργίλιος αναφέρει ότι ο θεός Πάνας για να φτιάξει τον αυλό του κόλλησε τα καλάμια με κερί μέλισσας. Η χρήση του κεριού ήταν λοιπόν πολύ διαδεδομένη στην αρχαιότητα, ενώ μάλιστα Έλληνες και Ρωμαίοι γνώριζαν καλά πώς να το λευκαίνουν με διαδοχικούς βρασμούς. Εξαιρετικής ποιότητας κερί λέγεται πως παρήγαγε εκείνη την εποχή η Καρχηδόνα, η Κρήτη και ο Εύξεινος Πόντος.

Ο πιο ξακουστός φαρμακολόγος και βοτανολόγος της αρχαιότητας, ο Διοσκουρίδης , αναφέρει στο σύγγραμμά του «Περί Ύλης Ιατρικής» τις θερμαντικές, μαλακτικές και επουλωτικές των ελκών ιδιότητες του κεριού ενώ αλλού μνημονεύει και μια μέθοδο κατασκευής διακοσμητικών λουλουδιών απ’ αυτό.

Η χρήση του κεριού στη γραφή ήταν γνωστή ήδη από τον Τρωικό πόλεμο και αναφέρεται από τον Όμηρο. Η επιστολή τότε ήταν ένα πλακίδιο με επίστρωση κεριού, το οποίο ξαναχρησιμοποιούσαν μετά από το «σβήσιμο» των χαραγμένων γραμμάτων και τη λείανση της επιφάνειας. Ο Πλίνιος αναφέρει κάπου ότι πολλά απ΄ τα δημόσια έγγραφα της εποχής του ήταν χαραγμένα σε κυλίνδρους από κερί, ενώ το αβάκιο, που ήταν σε ευρεία χρήση μέχρι την Αναγέννηση, καλυπτόταν με στρώμα κεριού.

Από κερί οι Ρωμαίοι κατασκεύαζαν προτομές επιφανών ανδρών, οι οποίες φυλάσσονταν στο σπίτι του άνδρα μέχρι το θάνατο του, και μετά τοποθετούνταν στην τελευταία του κατοικία. Την ίδια συνήθεια της χρήσης δηλαδή κέρινων ομοιωμάτων και της τοποθέτησης τους στον τάφο του νεκρού, είχαν και οι αρχαίοι Αιγύπτιοι.

Σε ακόμη παλαιότερες εποχές, οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν κέρινες κούκλες ως παιδικά παιχνίδια.

Για την ζωγραφική το κερί απέκτησε μεγάλη αξία στους χρόνους του Μ. Αλεξάνδρου. Για τις κηροβαφές, έλεγαν τότε, πως είναι οι ιδανικότερες για τον χρωματισμό πλοίων, καθώς δεν χάνουν ποτέ την λάμψη του. Η χρήση αυτής της μεθόδου στα σπίτια της Πομπηίας, είχε σαν αποτέλεσμα ακόμη και σήμερα, κοντά δύο χιλιάδες χρόνια μετά από την καταστροφή της, τα χρώματα των τοιχογραφιών να διατηρούνται σε εκπληκτική κατάσταση.

Στην αρχαιότητα, σε Αίγυπτο και Ρώμη κυρίως, ήταν πολύ συνηθισμένη η χρήση του κεριού για μαγικούς σκοπούς. Ο Βιργίλιος παραπονιόταν ότι ταλαιπωρείται διότι βρίσκεται υπό την επιρροή κέρινου αγαλματιδίου κόκκινου χρώματος που είχε την μορφή του.

Τελειώνοντας, ας αναφέρουμε επιγραμματικά τη μεγάλη σπουδαιότητα που είχε (αλλά και ακόμα έχει) το κερί στον φωτισμό, στην καθημερινότητα και στην λατρεία.

Πηγή: Περιοδικό μελίαμα