Η μελισσοκομία στην Νάξο ήταν κομμάτι της ευρύτερης αγροτικής παραγωγής αλλά αφορούσε ουσιαστικά παραγωγή προς κατανάλωση του ίδιου του παραγωγού. Έτσι σε πολλά κτήματα βλέπουμε ακόμα και σήμερα τις θυρίδες (τρύπες) όπου μέσα ήταν τα πήλινα υψέλια (κυψέλες) (στη φωτογραφία θερίδες για υψέλια στον Κακόρυακα της Απειράνθου ) .

Η απόδοση αυτού του είδους της μελισσοκομίας ήταν φυσικά πολύ μικρή , αλλά επαρκής για τις ανάγκες του πληθυσμού της Νάξου και για τα ‘’αμποδοσίδια’’ . Αυτό φαίνεται να αλλάζει το 1903 με ενέργειες του βρετανού λόρδου Εδουάρδου Λω που με την σύζυγό του Λαίδη Λω είχαν αγοράσει το κτήμα Μαργούνω στις Εγγαρές . Μας πληροφορεί σχετικά η εφημερίδα ΠΡΟΟΔΟΣ τον Απρίλιο του 1911 σε αφιέρωμα της στην ανάγκη δημιουργίας αγροτικών συνεταιρισμών στη Νάξο  :

‘’Κατά το έτος 1903 εγένετο η εφαρμογή της μελισσοκομίας στις Εγγαρές στο περιβόλι Μαργούνω με πρωτοβουλία και δαπάνη του αειμνήστου φιλέλληνος Σερ Εδουάρ Λω και την υπόδειξη του αξιόλογου συμπολίτη μας Λεονάρδου Χατζηανδρέου . Εφαρμόστηκαν γι αυτό το σκοπό οι Ευρωπαϊκές κυψέλες και με αυτό τον τρόπο δεν άργησαν να γίνουν καταφανή τα λαμπρά και επικερδή αποτελέσματα της νέας μεθόδου . Τη νέα μέθοδο εφάρμοσαν αμέσως οι : Μιχάλης Γαβαλάς έμπορος , Αντώνιος Πρωτονοτάριος δήμαρχος , Δον Γάσπαρης ιερέας , Εμμανουήλ Κρητικός κτηματίας  και κάποιοι άλλοι .

Στο νησί μας που έχει τόσο εύκρατο κλίμα και η βλάστηση αποτελείται από πολλά μελισσοκομικά φυτά , δύναται να καταστεί μια εκ των κυριοτέρων βιομηχανιών η σχετικώς ολιγοδάπανη μελισσοκομία και να παράγεται εκλεκτό και εξόχου ποιότητος μέλι .’’

Πηγή: ΟΡΕΙΝΟΣ ΑΞΩΤΗΣ

Το να μοιράζεσαι σημαίνει ότι νοιάζεσαι!